JEAN BRUNDRIT

O traballo producido durante a residencia en Do Picho estará exposto no Castelo de Pambre do 13 de setembro ao 8 de novembro de 2025, como parte da exposición Espacios Inquietos, que mostra o seu traballo recente en Galicia, a Antártida e Cidade do Cabo. O 8 de novembro, Jean volverá a Palas de Rei para un evento no Castelo de Pambre, así como para participar na gravación en directo do episodio 402 do lendario podcast,  El hombre que se enamoró de la Luna (O home que se namorou da lúa). A continuación móstrase a declaración curatorial da exposición, xunto con imaxes tomadas por Jean. 

ESPAZOS PRECARIOS: O FIN DO MUNDO

Esta exposición céntrase na contaminación plástica no océano. En decembro de 2023, un contedor de carga afundiuse, derramando millóns de boliñas de plástico no océano. Este evento foi o punto de partida deste proxecto, concibido pola artista surafricana Jean Brundrit en agosto/setembro de 2024 como artista residente en Do Picho (www.dopicho.com).

Miles de bolsas cheas de pequenas boliñas de plástico branco, utilizadas para fabricar produtos de plástico, chegaron á costa gallega, o que provocou unha importante operación de limpeza. Cando a artista visitou a costa nove meses despois do vertido, as boliñas aínda estaban enterradas na area, xusto debaixo da superficie, pero fóra da vista. O impacto ambiental deste tipo de contaminación non se limita ao plástico antiestético das praias. O plástico altera o ecosistema, prexudicando as aves, os peixes e outros animais costeiros. Absórbese na cadea alimentaria, con consecuencias de longo alcance, algunhas das cales só se farán evidentes no futuro.

O reto para a artista era fotografar algo presente pero invisible. No seu uso máis común, a fotografía imita e describe o mundo natural. Como pode a fotografía ir máis alá da descrición visual para transmitir preocupacións abstractas? Nesta exposición, a artista intenta desestabilizar a noción de paisaxes e paisaxes mariñas como estables e inmaculadas. Emprega elementos formais como a composición e a escala, decisións curatoriais e a xustaposición de imaxes para crear novas asociacións que transmiten unha sensación de precariedade e inestabilidade.

Espazos Precarios forma parte dunha investigación máis ampla sobre océanos e mares na que Jean Brundrit leva anos traballando. O océano é dinámico. Un desastre ambiental como o vertido de boliñas de plástico afecta moito máis alá da costa gallega. A exposición inclúe fotografías tomadas noutras partes do mundo, como a Antártida e Cidade do Cabo, onde reside a artista, todas conectadas polo Océano Atlántico e a auga (e a contaminación) que circula polas súas correntes.

Ademais da conexión xeográfica, a artista estableceu un vínculo conceptual entre as costas. Durante a súa visita á península do faro no cabo Fisterra, formouse unha nube de néboa sobre a superficie do mar, inesperadamente nunha tarde clara e soleada. A néboa persistiu, cambiou de forma e logo disipouse de súpeto. Era coma se algo baixo a superficie do mar desencadease esta aparición. Para a artista, o “fin do mundo” no cabo Fisterra sentíase conceptualmente conectado a outro extremo do mundo, a Antártida.

Na Antártida, Jean Brundrit fotografou a través dunha lente de xeo. Quería probar se o xeo, ao moldearse nunha lente, podía formar unha imaxe e, de ser así, como o xeo “vería o mundo”. A fraxilidade da lente de xeo derretida reflicte a inestabilidade do xeo que cobre a Antártida. Aínda que lonxe dos ambientes industriais, o xeo antártico está a derreterse a un ritmo alarmante debido ao aumento global dos gases de efecto invernadoiro e ao consiguiente aumento da temperatura. Estímase que o xeo antártico representa máis da metade da auga doce da Terra. Se o xeo continúa a derreterse, o aumento do nivel do mar terá consecuencias devastadoras para todo o planeta.

Espazos Precarios foi posible grazas á residencia artística Do Picho, onde Jean Brundrit foi artista residente pouco despois da inauguración de Do Picho en agosto de 2024 e onde desenvolveu esta obra recente. A artista agradece a Do Picho, así como ao Instituto de Estudos Ulloáns e ao Museo do Castelo de Pambre, o seu tempo e dedicación á realización desta exposición, e aos numerosos veciños de Palas de Rei e os seus arredores que participaron no proxecto e achegaron as súas ideas.